پدیده «واماندگی استعدادها» به وضعیتی گفته می‌شود که در آن افراد با توانایی‌ها و قابلیت‌های بالقوه بالا، به دلایل مختلف در سازمان فرصت رشد، یادگیری و به‌کارگیری کامل توانمندی‌های خود را پیدا نمی‌کنند و در نتیجه استعدادهایشان در سازمان به صورت بالقوه باقی می‌ماند یا کاهش می‌یابد. به عبارت دیگر، استعدادهای افراد در محیط کاری‌شان شکوفا نمی‌شوند و بهره‌وری و خلاقیت آن‌ها محدود می‌گردد. هدف اصلی پژوهش حاضر، شناسایی و مدلسازی پیشایندها و پسایندهای این پدیده درنیروی‌دریایی‌ارتش است؛ بنابراین، تمرکز بر تأثیرات منفی آن بر عملکرد سازمانی می‌باشد.
این تحقیق از لحاظ هدف، کاربردی و از نظر روش گردآوری داده‌ها، پیمایشی و اکتشافی است. رویکرد پژوهشی ترکیبی از روش‌های قیاسی و استقرایی است. جامعه آماری شامل ۲۰ نفر از مدیران ارشد و مدیران منابع انسانی نیروی‌دریایی‌ارتش می‌باشد که به‌صورت هدفمند و با روش گلوله‌برفی انتخاب شده‌اند. ابزار گردآوری داده‌ها شامل مصاحبه در بخش کیفی و پرسشنامه در بخش کمی است. اعتبار ابزارها از طریق روایی محتوایی و پایایی درون‌کدگذار (برای مصاحبه‌ها) و پایایی بازآزمون (برای پرسشنامه‌ها) تأیید شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از تحلیل محتوا و کدگذاری (در بخش کیفی) و تحلیل نگاشت فازی (FCM) در بخش کمی صورت گرفت.