زمینه و هدف: در سال‌های اخیر، با افزایش آگاهی‌های زیست‌محیطی و تشدید قوانین پایداری، شرکت‌های پتروشیمی تحت فشار فزاینده‌ای برای کاهش اثرات منفی فعالیت‌های خود بر محیط‌زیست قرار گرفته‌اند. در این راستا، پژوهش حاضر به بررسی تأثیر فشار قانونی و فشار مشتریان بر نوآوری پایدار در شرکت‌های پتروشیمی می‌پردازد.
روش‌شناسی: . این پژوهش از نظر ماهیت داده‌ها، کمی و از نظر طرح تحقیق و نحوه گردآوری داده‌ها، توصیفی از نوع همبستگی است. جامعه آماری پژوهش، شرکت‌های تولیدی و خدماتی فعال در صنعت پتروشیمی هستند که پس از توزیع پرسشنامه‌ها، 336 پرسشنامه از 288 شرکت بازگشت داده شد. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها و آزمون فرضیه‌ها از مدل معاملات ساختاری و نرم‌افزار PLS استفاده شده است.
یافته‌ها: نتایج نشان می‌دهد که فشار قانونی تأثیر مستقیم و معناداری بر نوآوری پایدار دارد و شرکت‌هایی که با مقررات سخت‌گیرانه‌تری مواجه هستند، تمایل بیشتری به سرمایه‌گذاری در فناوری‌های پایدار و توسعه محصولات دوستدار محیط زیست دارند. همچنین، فشار مشتریان نقش مهمی در ترغیب شرکت‌ها به اتخاذ استراتژی‌های نوآوری پایداری دارد، زیرا افزایش تقاضا برای محصولات سازگار با محیط زیست و مسئولیت‌پذیری اجتماعی، شرکت‌ها را به سمت نوآوری پایدار سوق می‌دهد.
نتیجه‌گیری: دولت می‌تواند با ارائه مشوق‌های مالی و تسهیل شرایط تحقیق‌و‌توسعه، شرکت‌ها را به اتخاذ نوآوری‌های پایدار ترغیب کند. همچنین، پیشنهاد می‌شود شرکت‌های پتروشیمی با بهره‌گیری از استراتژی‌هایی مانند شفاف‌سازی گزارش‌های زیست‌محیطی، توسعه فناوری‌های سبز و همکاری با نوآفرینان، مزیت رقابتی خود را در بازارهای جهانی تقویت کنند. نتایج پژوهش می‌تواند به سیاست‌گذاران در طراحی سازوکارهای مؤثرتر برای تشویق نوآوری‌های پایدار یاری برساند.