زمینه و هدف: تحول دیجیتال و گسترش کاربردهای هوش مصنوعی در صنعت بانکداری، ماهیت نقش‌ها، مهارت‌ها و ساختار اشتغال را به‌طور اساسی دگرگون کرده است. با این حال، تبیین این تغییرات نیازمند نگاهی فراتر از «حذف مشاغل» و تمرکز بر سازوکارهای بازآفرینی نیروی کار است. پژوهش حاضر با هدف تبیین تحول نیروی کار بانکی مبتنی بر قابلیت‌های پویا انجام شد و می‌کوشد نشان دهد این تحول چگونه در بستر فشارهای فناورانه، سازمانی و محیطی شکل می‌گیرد.
روش‌شناسی: این پژوهش از نوع کاربردی و با رویکرد ترکیبی (کیفی–کمی) انجام شد. در مرحله کیفی، با استفاده از روش فراترکیب، مطالعات منتشرشده در بازه ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۵ جست‌وجو و پس از غربالگری بر اساس دستورالعمل PRISMA و ارزیابی کیفیت با ابزار CASP، ۳۷ مطالعه منتخب تحلیل شد. در مرحله کمی، مؤلفه‌های استخراج‌شده با بهره‌گیری از تکنیک دلفی فازی و مشارکت ۱۸ نفر از خبرگان طی دو راند اولویت‌بندی شد.
یافته‌ها: نتایج نشان داد تحول نیروی کار بانکی بیش از آن‌که به حذف گسترده اشتغال منجر شود، بیانگر بازآرایی نقش‌ها و ارتقای مهارت‌هاست. «تغییر نقش‌ها و شرح وظایف شغلی» با مقدار دفازی 0.90 مهم‌ترین عامل تحول بود و پس از آن «مهارت‌های جدید موردنیاز» (0.87)، «سواد دیجیتال و آشنایی با هوش مصنوعی» و «جایگزینی وظایف تکراری با الگوریتم‌ها» (0.85) قرار گرفتند.
نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد تحول نیروی کار بانکی در چارچوب مدل فناوری–سازمان–محیط و از طریق سازوکارهای قابلیت‌های پویا تبیین‌پذیر است و توسعه مهارت‌های دیجیتال و نظام‌های یادگیری مستمر، شرط گذار موفق به بانکداری دیجیتال محسوب می‌شود.